ترانزیت ایران

نمی دونم شاید باورتون نشه ولی بازم میگم نمی دونم شنیدید یانه که قدیمیا یه مثلی دارن که میگن کوه به کوه نمی رسه ولی آدم به آدم می رسه حکایت اینه که داشتم تو اینترنت سرچ می کردم عکس کامیونهای اینترناش رو که پیدا کنم وبزارم تو وبلاکم یدفه یه سایتی رفتم که گالری کامیونهای ایران که 15سال پیش رفته بودن اروپا مانند کشورهای ایتالیا-فرانسه-آلمان که بیشترش فرانسه بو د تو اون سایت انواع کامیونهای ایرانی قدیمی مثل اینترناش-ماک -بنز وغیره من چون اینترناش خیلی دوست داشتم بیشتر اینترناشا رو ذخیره می کردم اینم بگم که قبل این جریان پدرم یه رفیقی داشت که از اینترناش بی دماقای ما داشت که با پدرم 11سال پیش خیلی دوست بودن اسمش آقا حبیب بود که اون اینترناش سفیده برای اونه که با پدرم همسرویس بود تا5سال پیش که 2سال بعدش پدرم دیگه ماشینشو فروخت اونم رفتش سرکاره خودش که 5سال پدرم اونو ندید چند روز پیش پدرم تو دفترچه تلفنش رو داشت می گشت گفتم داری چی کار می کنی گفت دارم دنبال شماره آقا حبیب میگردم من بهش گفتم آقا حبیب دیگه کیه به شوخی پدرم گفت این فضولی ها به تو نیومد ه برو سره درست بعد چند روز گذشت که همونجوری که بهتون گفتم وارد سایت که شد این عکس خیلی خوشم اومد امروز صبح که پدرم داشت می رفت گاراژ شاطره تو جاده ساوه که یه لاستیک ماشینشوعوض کنه یه ذره هم ماشینشو گریس کاری کنه که پس فردا می خواد بره بندر عباس بازو ر پدرمو کشوندم اطاقم این عکسو بهش نشون دادم گفتم اینارو میشناسی اول کمی دید گفت ولی بعد 6دقیقه نگاه کردن گفتش اینو از کجا پیدا کردی این آقا حبیبه همون که دو سه رو ز پیش دنباله شمارش بودم انگار پدرم همه چیز یادش رفته بود که 10دقیقه دیگه قراره بره گاراژ جست جوش درمورد شماره تلفنه آقا حبیب بیشتر شد منم یادم اومده که لای کتاب فارسی سال سوم راهنماییم شماره ای نوشتن بنام حبیب ساوه ای چون اهل ساوه بودش با اون لقب صداش میکردن رفتم کتابو پیدا کردم پدرم اون شماررو گرفتم آقا حبیب برداشت پدرم باهاش صحبت کرد یاد خاطره قدیمو زنده کردن بعدش پدرم یادش اومد که 5سال پیش وسط راه پدرم بهش سیم بکسر داده بود که سیم بکسرا خیلی ارزش داشت بهش گفت که اونارو بیاره بعدش که نشونیای عکس بهش گفتیم گفت که اون 13سال پیش توفرانسه یه دختر پسر جوانی اومدن به ما گفتن ما خبرنگاریم نمی دونم ازاین چرتو پرتا ماهم عین آدمای ندیده گفتیم بنداز که به پدرم گفت اگه یادت باشه تو اون موقع موتورت تو شهر یزد سوزونده بودی که به زنم زنگ زدی که زنم برداشت گفت آقا حبیب نیست تو کشور خارجه هستش پدرمم یادش اومد گفت آره راست می گی پدرم بهش گفت الان چی کار می کنی گفتش ماشینو فروختم دارم کاره ساخت وساز می کنم بعدش خدا حافظی کردن منم که عشق جاده رو دارم به پدرم گفتم بخاطر این کار منو پس فردا ببره بندرعباس اونم 80درصد قبول کرده اگه پس فردا برم کلی عکس کامیون میگیرم اینم از امروزه ما

نظر یادتون نره